|
Sneeuwbes (Klapbes) (Symphoricarpos albus )
In de herfst, wanneer de meeste bomen en struiken hun bladeren kwijt zijn, valt de sneeuwbes met zijn trossen witte, parelvormige bessen op. Donkere plekken in tuin of plantsoenen lichten daardoor op en dat blijft een groot deel van de winter zo. Het zijn struiken die goed met bomen kunnen concurreren en daardoor geschikt zijn als onderbeplanting. De nauwelijks opvallende bloemen die vanaf juni verschijnen, zijn een belangrijke voedingsbron voor bijen. Voor inheemse vogels ( b.v. voor het winterkoninkje) bieden zijn een veilige nestplaats.
Veel mensen vinden Sneeuwbes een ordinaire struik omdat hij een beetje rommelig uitziet en we hem vaak tegenkomen. Hij stelt namelijk geen eisen aan de bodem en kan heel goed tegen luchtverontreiniging en allerlei soorten grond.
Herkomst
Inheems is de Sneeuwbes in Noord-Amerika. Zij groeit daar in zowel droge als ook vochtige berg-en bosgebieden. Als sierplant werd hij 1817 in Engeland ingevoerd en komt intussen in heel Europa ook in het wild voor, maar wordt vooral in plantsoenen aangeplant.
Naamgeving
De Latijnse naam symphoricarpos is samengesteld uit het Griekse woord symphorein (dicht bijeen staand) en karpos ( vrucht) en heeft te maken met de in trossen staande bessen.
Snowberry, Coralberry (Engels)
Symphorine à grappes, arbre aux perles (Frans)
Schneebeere, Knackbeere, Knallerbse (Duits)
Capriafoliaceae – kamperfoeliefamilie
Plantkenmerken
De Sneeuwbes heeft kleine, ronde tot ovale blaadjes die ook wel eens gelobd zijn. De kleine witte of roze klokvormige bloemen verschijnen in mei, maar de bloei kan soms doorgaan tot oktober. Daaruit ontwikkelen zich in de nazomer witte of roze parelvormige bessen die met een zacht en luchtig weefsel gevuld zijn. Zij blijven tot diep in de winter aan de plant. Wanneer zij tenslotte afvallen, komt een zaadje vrij waaruit bijna nooit een nieuwe plant ontkiemt. Sneeuwbes vermeerdert zich hoofdzakelijk door worteluitlopers.
Kinderen plukken de bessen graag om erop te trappen waardoor zij een zachte klap veroorzaken. Vandaar klapbes. De sponzige substantie van de bes is met lucht gevuld. Door samenpersen wordt een (lichte) knal veroorzaakt.
Vogels lusten deze bessen trouwens niet.
Soorten
Sneeuwbes kan solitair staan, maar ook als groep of als dichte heg geplant worden, ook in halfschaduw. De variëteit S. ‘Hankock ‘ is een bodembedekker. De bekendste is S. albus, met eirond blad en zuiverwitte bessen. S. x chenaultii heeft diep purperroze bessen. Voor haag of randbeplanting is S.x doorenbosii ‘Erect ‘geschikt. Zoals de naam al zegt, groeit hij rechtop. S.x doorenbosii ‘Magic Berry ‘heeft vrij groot blad en lilaroze bessen. S. arbiculatus, met felrode twijgen, wordt ook wel radijsboompje genoemd en ontwikkelt een overvloed van kleine witte bessen.
Snoeien
Sneeuwbes hoeft maar eens in de 3 jaar gesnoeid te worden. Dan kunnen tijdens de winter, als het niet vriest, alle takken tot 10 cm boven de grond afgesnoeid worden. De struik zal in het voorjaar weer krachtig uitlopen. Op deze manier wordt veroudering voorkomen.
Waarschuwing!
De bessen en wortels van de Sneeuwbes zijn giftig. Wanneer niet meer dan 3-4 bessen gegeten worden, zal dat geen problemen veroorzaken. Bij meer consumptie kunnen diarree en braken optreden. Deze verschijnselen zijn zeldzaam.
Auteur: Brigit Kahlert
website: http://www.stemderbomen.nl
| 
