Geprint vanhttps://www.tuinadvies.be/artikels/witloof_het_witte_goud

menu
Tuinadvies

https://www.tuinadvies.be   /    dinsdag 15 oktober 2019

Witte goud uit onze hoofdstad, witlof

Ik herinner mij de piepschuim bakjes alsof het gisteren was. Vroeger als ik klein was werd het witlof bij ons in de kelder gekweekt. Heel bizar maar fascinerend vond ik dat als kind en hoogstwaarschijnlijk vond ik het helemaal niet te eten. Nu, jaren later, weet ik min of meer, hoe de 'kweekvork' in de steel zit en hou ik van witloof in al zijn bereidingen.

witloof of witlof - het witte goudHet witloof of Brussels lof is familie van onze andijvie en van het roodlof, allen cichoreiachtigen. Er zijn verschillende verhalen over de oorsprong van witlof. In het begin van de negentiende eeuw, in de Brusselse randgemeente Schaarbeek, zou een boer zijn cichoreiwortelen in de kelder onder een laag zand hebben verstopt waarna er enkele weken later tot zijn grote verbazing witte kroppen boven het zand uitstaken. Nu, naar alle waarschijnlijkheid zijn de witte kroppen ergens rond 1850 met opzet ontwikkeld door een zekere Frans Breziers in de plantentuin te Brussel. Deze ontwikkeling werd zo'n succes dat vele boeren rond Brussel en Leuven aardig wat centen verdienden waardoor dit welvarend gewas al snel de bijnaam 'witte goud' kreeg.

Om witloof te kweken heb je eerst cichoreiwortels nodig, die kan je zaaien in de meimaand of kant en klaar kopen om onmiddellijk met de teelt van de kroppen te starten. Witlof is oorspronkelijk een najaarsgroente die je oogst van september tot februari. Tegenwoordig worden cichoreiwortelen zelf in ijs bewaard om op die manier het jaar rond witlof in de rekken aan te bieden. Hier spreken we over de forcerie of het forceren van witlof.

In onze groentetuin oogsten we de wortelen rond half oktober wanneer het loof verkleurt en afsterft. Het is belangrijk dat de natuurlijke groei van de wortelen stilvalt alvorens over te schakelen op de teelt van witlofkroppen. Laat de geoogste wortelen rusten op een bij voorkeur koele droge plaats voor je aan de eigenlijke witlofteelt begint. Ideaal voor deze korte pauze is een omgevingstemperatuur rond het vriespunt.

zelf witloof kweken

Nadien gaan de wortelen heel kort bijeen in een kuil in de tuin of in een al dan niet speciale witlofkist met tuinturf of water. De 'ingetafelde' wortelen moeten worden afgedekt met dekgrond of een deksel zodat er geen licht meer bij kan. De witte kleur van deze bittere bladgroente is namelijk te wijten aan de afwezigheid van licht -en dus ook bladgroenwerking- tijdens de ontwikkeling van de krop. De ontwikkeling dient verder vorstvrij te gebeuren.

Dit kan door de ingekuilde wortelen met stro of met antivries – doek te bedekken of de kist waarin er wordt gekweekt in een vorstvrije ruimte op te stellen. Veelal gebeurt dit, zoals vroeger bij ons, in de kelder bij de chauffageketel. In dergelijke ruimtes moet je voldoende vocht toevoegen en opletten dat de temperatuur niet te hoog oploopt (maximum 20°C) zodat de kwaliteit van de kroppen optimaal blijft.

De kroppen worden van de wortels gescheiden als ze zo'n 20 cm hoog zijn. Witlof kan zowel rauw, als in tal van bereidingen worden gegeten. Je kan de bitterheid wegnemen door een beetje melk aan het kookwater toe te voegen of door de bittere kern van de krop weg te nemen. Er zijn intussen ook verschillende rassen die minder bitter smaken. De wortelen die overblijven na de oogst worden veelal in dierenvoeders verwerkt.

Witlof kan ook geteeld worden zonder enige vorm van teelaarde, in de zogenaamde duurzame hydroteelt wordt witlof in bakken op basis van water en voedingstoffen. Algemeen wordt aangenomen dat grondwitlof rijker is van smaak. De witlofkroppen uit de hydroteelt zouden iets waterachtiger zijn wat uiteraard niet geheel onlogisch is.

Een interessante witte bladgroente met een typische smaak en een dubbel teeltproces. Een 'Vlaams streekproduct' die je met een beetje geluk...binnenkort zelf kan oogsten.

#5222

Auteur: Thomas
Redactie Tuinadvies
http://www.tuinadvies.be/tuin/145930/thomas-p