Veredelen is vooral weggooien :
 Ze zijn er zomaar, elk jaar weer op de Hortifair, honderden nieuwe producten. Van sommige gewassen, zoals de gerbera, zeggen zowel de telers als de veredelaars zelf dat het wel wat minder mag. Maar geen enkel veredelingsbedrijf wil de boot missen. Ook hun afnemers, de producenten van bloemen en planten, verlangen van de veredelingsbedrijven dat ze hen blijven voeden met nieuwe producten. Nieuwe producten brengen geld op, vooral voor de producent. De markt heeft nu eenmaal geld over voor nieuwe varianten.
Veredelen blijft desalniettemin een riskante onderneming. Heb ik op tijd een opvolger voor dit of dat succesvolle product? Laten we eens kijken naar het voorbeeld van een willekeurig Europees rozenveredelingsbedrijf.
In het eerste jaar worden in vier maanden tijd circa 650 combinaties gemaakt van de ouders van twee rozen. De veredelaar denkt op basis van ervaring en erfelijke gegevens dat uit deze ouders een goed ras naar voren zou kunnen komen. Vervolgens worden er zo’n 50.000 bestuivingen uitgevoerd die resulteren in 250.000 zaailingen.
 De veredelaar selecteert hieruit ongeveer 2.000 zaailingen. We zijn dan al twee jaar verder. Uit deze 2.000 zaailingen worden het jaar daarop 250 exemplaren geselecteerd, die volgens de veredelaar mogelijk een aanwinst zouden kunnen zijn. Deze 250 zaailingen krijgen een codenummer en worden op een aantal belangrijke eigenschappen getest. Hieruit worden uiteindelijk tien potentieel nieuwe rassen geselecteerd.
De tien potentieel nieuwe rassen ondergaan vervolgens uitgebreide tests op wat grotere schaal. Dit levert productiegegevens op en rozenproducenten kunnen hun mening geven in de showkas van het veredelingsbedrijf. Ook gaat men na hoe de rozen het doen op de verschillende onderstammen of op eigen wortel. Ook de groothandel krijgt in dit stadium de gelegenheid een mening te geven over de nieuwe producten.
Als er na minimaal zeven jaar drie of vier nieuwe rozencultivars ter marktintroductie overblijven, mag de veredelaar van een groot veredelingssucces spreken. Of de noviteit zich een plaats verwerft onder de ‘groten der aarde’ blijkt meestal pas een paar jaar later. Er is dan echter al heel veel kapitaal gestoken in deze drie of vier cultivars in de vorm van ruimte in veredelingskassen, uren van veredelingsdeskundigen, marktonderzoek, het onderhoud van showkassen, publiciteit en kwekersrechtelijke bescherming. En net als in de financiële wereld geldt dat ‘succes in het verleden geen garantie is voor de toekomst’.
Auteur: bloemenbureau Holland |
