Pikante pepers en puntige paprika’s
Sinds enkele jaren maken alternatieve paprikatypes deel uit van het Flandria-assortiment.
Pepers, puntpaprika’s en mini geblokte paprika’s hebben hun weg gevonden naar ‘Specialty Street’. Ook in het onderzoek hebben specialties een plaats gekregen.
Hete pepers
De gewone hete pepers zijn fijn gepunt, hebben een strakke vruchthuid, zijn ongeveer 13 cm lang en wegen gemiddeld 13 tot 14 gram. Er zijn zowel rode, gele als groene hete pepers. De opbrengst varieert van 9 tot 19 kg/m².
Er werden drie rassen getest: de rode Medina (De Ruiter), de gele Starflame (De Ruiter) en Fireflame (De Ruiter), die zowel rood als groen kan worden geoogst. De groen geoogste Fireflame is veruit het productiefst, Starflame brengt het minst op. De vruchtkwaliteit van deze
pepers is meestal zeer goed. Fireflame kan wel wat fijne horizontale scheurtjes vertonen die het meest opvallen bij de groene vruchten. Starflame heeft dan weer iets meer kromme vruchten.
In het onderzoek werden ook grotere pepers van het Jalapeño-type onder de loep genomen. Deze kunnen tot 16 cm lang zijn. Het gemiddelde vruchtgewicht kan sterk variëren van ras tot ras: de rode PH 6006 (Uniseeds) heeft een gemiddeld
vruchtgewicht van 45 gram, de rode Sahem (S&G) weegt gemiddeld 30 gram en de groene vruchten van Sahem zijn nog eens ruim 5 gram lichter. De Jalapeño-types halen een opbrengst die minstens 40% hoger ligt dan die van de gewone pepers. De
groen geoogste Sahem haalt met ruim 30 kg/m² zelfs een totale opbrengst die hoger ligt dan die van een klassieke geblokte paprika.
Alle pepers zijn goed en lang houdbaar, de groen geoogste vruchten wel iets minder lang dan de gekleurde. Consumenten vinden de rode en gele pepers aantrekkelijker dan de groen gekleurde.
De pepers van het ras Fireflame, zowel rood als groen, zien er het meest pikant uit voor de consumenten.
Hete pepers kan je in ‘Specialty Street’ vinden onder de naam ‘Piccantina’.
Zoete punt
Deze types zijn puntpaprika’s met een egale vruchthuid. Ze worden gekleurd geoogst om hun uitgesproken zoete smaak goed tot uiting te laten komen. Ze bevatten weinig zaadjes, hebben een hoge brixwaarde en zijn ideaal als snackpaprika.
Eén oranje ras, BSP 8720 (Seminis), en twee rode rassen, Luigi (De Ruiter) en Campari (S&G), kwamen in de proeven aan bod. BSP 720 en Luigi hebben een productiepotentieel van rond de 17 kg/m², Campari is productiever maar bleek
te groot om tot het type snackpaprika te kunnen worden gerekend. Consumenten vinden deze puntpaprika minder aantrekkelijk dan de kleinere exemplaren. De vruchten van BSP 720 wegen gemiddeld 50 tot 55 gram, zijn 11 tot 13 cm lang en
hebben een goede vruchtkwaliteit bij oogst. Luigi is 11 tot 12 cm groot en gemiddeld 5 gram zwaar.
Op het vlak van kwaliteit scoort Luigi minder goed dan BSP 720 vanwege de aanwezigheid van enkele scheurtjes en hij was ook iets minder lekker.
De snackpaprika’s zijn goed en lang houdbaar; als ze in de verpakking worden bewaard blijven ze ruim 2,5 week goed. In ‘Specialty Street’ heten deze zoete puntpaprika’s ‘Dolcepunta’.
Lange zoete punt
Onder deze noemer vallen puntpaprika’s met een oneffen vruchthuid en een typische ‘gedeukte’ schouder. De vruchten zijn 20 tot 25 cm lang en 4 tot 5 cm breed aan de schouder. Bij rijpheid hebben ze een rode, gele of oranje kleur, de onrijpe
vruchten zijn groen. Deze types zijn minder lang houdbaar dan de andere specialties, gemiddeld een week, maximum tien dagen. Dat komt doordat de stevigheid en de glans iets sneller achteruit gaan.
In het onderzoek werden alleen rode rassen opgenomen: Gepetto (De Ruiter), Rubiero (Enza) en Palermo (Rijk Zwaan). Het gemiddelde vruchtgewicht van deze rassen schommelt rond de 105 gram, de totale opbrengst varieert van 20 tot
21 kg/m². Gepetto was het productiefst, Rubiero had de beste vruchtvorm en het laagste percentage kromme vruchten en Palermo was het langst houdbaar. Qua smaak scoorden vooral Rubiero en Palermo heel goed, al was Gepetto zeker niet
slecht. Binnen Flandria worden deze lange zoete puntpaprika’s vermarkt als ‘Corno di Torro’.
Dit onderzoek kwam tot stand met de steun van het Departement Landbouw en Visserij van de Vlaamse overheid, LAVA en het onderzoeksprogramma GMO.
Bron tekst en foto's: Flandria |
