Adams zwembroek,
We weten allemaal dat het kostuum van Adam niet veel om het lijf had. Hij en zijn Eva waren waarschijnlijk de eerste nudisten op ons blauwe bolletje. Zeker is dat echter niet, want op school leerde ik dat Adam zich “kleedde” met een vijgenblad.
Laat ik nou zo’n paradijselijke boom in de buurt hebben. De stam begint langs een greppel op de verwaarloosde kavel van een mij onbekende buur om dan horizontaal door onze afscheiding te dringen en vervolgens in onze tuin in volle glorie te herrijzen. Toen ik de boom ontdekte heb ik het struikgewas eromheen rigoureus weggesnoeid, om de boom licht en ruimte te geven en ziedaar. De bladeren zijn groot en mooi, maar te klein voor de hedendaagse Adam. Of misschien is mijn boom wat aan de kleine kant. In ieder geval krijg ik veel vijgen als beloning. Ik droom van vijgensoep en vijgentaart, maar ik ken slechts de gedroogde vijgen.
Op de markt zie ik wat vijgen liggen. Groot en donkerpaars. De vijgen aan mijn boom zijn groen en nog hard. Ook zijn ze niet zo groot als die op de markt. Voor mijn man pluk ik een blad van de boom om als zwembroek te gebruiken maar hij ziet daar de ernst niet van in. “Moet ik dat steeds vasthouden?” is zijn vraag. Tja, ik weet ook niet hoe Adam dat droeg in zijn tijd. Misschien dat Eva het blad vastmaakte met een liaan of zo. In dat geval is Adam ook de eerste tangadrager geweest.
In elk geval waren vijgenbomen er al vroeg bij en werden de vijgen geoogst en gegeten. Werd er vijgenwijn van gemaakt? Vaag herinner ik me dat de appel een verboden vrucht was in die tijd, maar ik weet niets over vijgen. Nu ik echter de naar ons toe kruipende vijgenboom vol met vruchten in mijn tuin heb, wil ik ook de rijke oogst gebruiken.
De vakantiekaart van mijn zoon uit het Noorden van Zweden brengt me de plaats Mora in herinnering. Daar waar de kerstman woont. Dan, rond kersttijd eten we bij mij thuis altijd gedroogde vijgen en dadels. Niks vijgenjam, maar gewoon als een heerlijk zoet en kleverig tussendoortje. Dit betekent dat ik in oktober ongeveer kan oogsten en de vijgen moet zien te drogen in de buitenlucht.
De marktmeneer met de blauwe vijgen vertelt dat groene vijgen niet eetbaar zijn en meldt verder dat het erg gevaarlijk is om in slaap te vallen in de schaduw van de prachtige vijgenboom. Het temperatuurverschil is volgens hem veel te groot en je koelt te snel af. Vermanend steekt hij zijn wijsvinger naar me op, want hij meent het serieus. Ik beloof hem plechtig niet in slaap te vallen onder het grote bladerdek, maar in gedachten zie ik de feestdagen al voor me. In het licht van de kerstboomlampjes en het schijnsel van de open haard met een goed glas rode wijn en mooie muziek op de achtergrond eet ik als snack, de zoete, kleverige, gedroogde vijgen. Eten uit het paradijs.
Jeanine Leytens - Chambres d’Hôtes Thiviers.
“La Taupinière” is ook te bezoeken via www.leytens.nl | 
