.jpg)
Begin juni stelden in Vlaanderen en Nederland, naar tweejaarlijkse gewoonte, weer heel wat leden van de VELT hun tuinpoort open voor belangstellenden.
VELT staat voor: Vereniging voor ecologisch leven en tuinieren. Ik bezocht een aantal tuinen in en rond Zedelgem in West-Vlaanderen, die alle op één (hoe zou het ook anders kunnen) fietsroute lagen. De fietstocht bracht mij langs allerlei rustige landelijke wegen en landschappelijk schoon, tot bij de tuinen.
De eigenaren gaven graag uitleg over hun ecologische tuinen en mochten er terecht fier op zijn. Deze dag had iets feestelijks. In iedere tuin was er naast de promostand ook wel gelegenheid om iets te nuttigen, bio-bieren en zelfgemaakte taarten en in één tuin was er zowaar een gesmaakt optreden van een rasta-band.
In drie van de vier tuinen was er minstens één vijver, waaronder ook een zwemvijver. Het talrijk opgekomen publiek kon hier vooral leren dat, waar bijna iedereen eerst aan denkt bij het aanleggen van een vijver, namelijk aan pompen, filters en UV-lampen, een nutteloze investering is.
.jpg)
Door de keuze van de ligging en een aangepaste beplanting, krioelden de vijvers van leven en het water was glashelder. Noch netten of struikeldraden tegen reigers, dikke buizen, kabels of bakken in kunststof noch antiworteldoeken waren er te zien. Wel kort gemaaide graspaden in bloemenweiden, hoogstamfruit , heggen in wilgentenen, bijenvolken, hoenderperken, bloemenborders met alleen sterke planten en af en toe wat inheemse schoonheden er tussen.
.jpg)
De groenten in de moestuintjes stonden er gezond bij. De tomaten vonden het duidelijk onbelangrijk dat hun kas niet van een gekend merk was, maar gemaakt van de ramen die overbleven na de verbouwing die moest zorgen voor meer licht en een betere isolatie in de oude woning. Trots oogstte een tuineigenaar demonstratief een flinke portie dikke aardappelen van een tweetal planten. Hij wees dan op de sleutel tot zijn succes, twee grote compostbakken en een wachthoop. Een paar kleine bouwsels van eigen makelij met insectengaas of beschermingsnetten zorgden er voor dat belagers van groenten en fruit geen kans kregen.
Kortom, een soort natuurlijk en ongekunsteld tuinieren dat mij aan vroeger deed denken, aan de tuin van mijn ouders en mijn grootmoeder. Onze grasperken werden niet iedere week kort geschoren, van ieder klaverblaadje ontdaan en de randjes werden niet afgestoken langs een plant koord. Wij hooiden dat gras twee maal per jaar voor de konijnen. Nooit vergeet ik die geur van vers hooi nog. Ze is onlosmakelijk verbonden met mijn jeugd. In ons schuurtje lag ons geriefhout dat we af en toe eens uit de tuin zaagden en wat hout om de kachel aan te maken. Daar stond ook de kruiwagen, de gieter en het ‘plant- en zaaigoed’ voor het volgend jaar. We leefden ook mee met de seizoenen en aten enkel wat de tuin ons op dat moment verschafte.
.jpg)
De mooiste planten die we hadden waren bremstruiken en kamperfoelie, uit het veld gehaald, een rhododendronstruik, een sering, margrieten, pioenen en wat irissen. Onkruid werd toen nog verwijderd met schoffel en hark. We lieten het ook, nooit zo ver komen dat het onkruid de bovenhand kreeg. We kenden onze onkruiden namelijk, ook bij naam.
Ons leven was simpel, niet gejaagd en we waren gelukkig met het weinige wat we hadden.
Als ik zou trachten de tuinen van deze VELT-leden in één woord te omschrijven, kom ik steeds weer uit bij ‘paradijselijk’. De boodschap die VELT met deze open tuindagen wou uitdragen was echter duidelijk: ons leven en ons tuinieren kan natuurlijker, eenvoudiger, goedkoper en gezonder. Deze tuinen waren daar in elk geval het bewijs van.
(www.velt.be)
Joël De Coster
|
