De kracht van bloemen
Voor we ons gaan bezighouden met allerlei nieuwe plannen voor het komende jaar staan we ieder jaar rond kerst even stil bij de afgelopen 12 maanden. Ons totaal niet bewust van het feit dat we kunnen staan, lopen en om ons heen kijken naar de prachtige kerstsfeer op pleinen, in straten en in onze huizen en tuinen. Iedere avond opnieuw krijgen we tijdens nieuwsuitzendingen oorlogsgebieden te zien. In welk land zich die strijd ook afspeelt, opvallend is altijd de grote afwezigheid van bloeiende planten en bloemen. Het is moeilijk je geweld voor te stellen te midden van bloeiende borders. Bloemen verzachten. Dichter bij huis ziet men vaak een bloemetje zomaar langs de weg in een berm, bij een boom, of bij een huis. Die bloemen laten ons niet onberoerd, want ze zijn een krachtige getuigenis van een vreselijk ongeval of zinloos geweld. De gever van die bloemen is anoniem. Even anoniem als de partner of ouders, van bijvoorbeeld een comapatiënt, die in stilte meestrijden met hun geliefde. Een ernstig ziek kind, waarvoor ook de ouders strijden en die strijd kracht bijzetten met bloemen.
In revalidatiecentra, waar patiënten opnieuw moeten leren lopen na een ongeval, amputatie of een infarct wordt veel strijd geleverd. Waar afasiepatiënten opnieuw moeten leren communiceren. Een vrouw geeft haar vader een bloeiende azalea, die hij ontroerd in ontvangst neemt. Hoewel hij nooit meer kan spreken is zijn glimlach van goud.
De gever van bloemen steunt en support waar hij of zij dat kan, terwijl deze zelf slapeloze nachten doorbrengt in het vaak halflege bed. Voor partners en ouders van deze patiënten verandert ook hun leven, maar dat maakt ze niks uit en dat maken ze hun zieke duidelijk met bloemen. Een boeket met rood voor hun liefde en met wit om de broosheid van ons leven aan te geven. Het boeket straalt altijd de kracht uit van de gever.
De mooie kerstroos die hij geeft aan zijn vrouw als balsem op de wonde, omdat zij na de zoveelste chemokuur haar haar verloren heeft en een pruik moet dragen. Hij troost, begrijpt, werkt gewoon en neemt de zorg over voor de kinderen. Het kind geeft zijn moeder een bloeiende amaryllis, deels om zijn eigen angst te verminderen.
Vrees en angst zijn emoties die we allemaal kennen, maar waar we nauwelijks over spreken. We functioneren immers ‘normaal’. Overal om ons heen is er de kerstsfeer. De kerstboom thuis met lichtjes en prachtige decoraties. De patiënt dankt de gever van bloemen, troost deze zelfs door te zeggen dat deze verder moet gaan, wanneer voor hem nauwelijks nog vooruitzichten zijn.
Er zijn vele momenten waarop woorden tekort schieten. Altijd nemen we daar bloemen voor in de plaats. Bij verdriet en in een strijd, maar zeker ook bij huwelijk en geboorte of bij het behalen van een resultaat. Van zwemdiploma tot rijbewijs. Een mooi gedekte tafel wordt pas feestelijk met bloemen. De kracht van bloemen mogen we niet onderschatten. Dat weet de gever als geen ander.
Een bloemenhulde aan zij die bloemen geven. Voor kracht en hoop, troost en plezier; voor goede resultaten en meevallende uitslagen. Kortom ik wens u een fijne kerstmis en een gezonder 2009.
Voor Laura en Danny, voor Twan door Jeanine Leytens
“La Taupinière” via www.leytens.nl | 
