Hieronder een stukje van mijn tuin, waar je langs de trap naar het onbekende stapt. Ik bedoel hiermee, wanneer je boven de trap bent, is er nog een grote tuin rechts.
Dat is mijn visie hierop, in een gedicht gegoten.
De trap naar het onbekende
net als de zonnewende
onbekend en onbegeerd
maar toch werd het vereerd
zonder woorden en zonder doel
nu in kleuren en niet koel.
Je daalt af in een droom,
van licht en liefde .
Laat de kleuren bestaan,
sober en wat uitdagend
dat maakt de wandeling vertragend
omdat je alles zou zien
in zijn eigen omgeving
mooi wit of paars als een sering.
Ieder stap in het onbekende
is weer een stap verder naar die
ongekende zonnewende.
Claire Vanfleteren
| 
