Fontein
Waarom lig je droog,
rondom u te staren?
Je zou toch moeten water spuiten,
en spelen met de druppels,
in de stralen van de zon.
Waarom is uw lied gedoofd.
Het kabbelende geluid,
liet ons rustig worden.
Uw klanken waren zacht,
als een krekel in de nacht.
Waarom kunnen we niet meer spelen,
met onze handen uw water strelen
en afkoeling zoeken in de hitte.
Waarom kunnen wij de zoetheid
niet meer proeven,
en in de schaduw van uw stenen
beelden en schalen vertoeven.
Fontein, spuit uw waterstraal
nog eventjes voor mij de hoogte in.
Voor jou en mij is het dan een nieuw begin.
Claire Vanfleteren
|
