Tuincolumn: De kip was er het eerste
Alle kinderen die weer naar school moeten krijgen vroeg of laat de vervelende vraag over wat er het eerst was, de kip of het ei. Eindelijk is hier het antwoord. Laat het de juf of meneer maar lezen want het staat hier zwart op wit, dus is het echt waar:
Discussie gesloten. Oplossing heel simpel.
In eerder tijden was de kip een zoogdier; zij kreeg levende jongen die ze daarna zoogde. Het haantjesgedrag van haar partner was dermate ongewenst dat de kip tijdens de evolutie ervoor zorgde dat zij haar borsten kwijtraakte en slechts kippenvel overhield. Ook nu spreekt men nog van een kippenborst wanneer een borst onderontwikkeld is. De haan had niet veel meer om handen en verloor die dan ook. Ergens in de evolutie heeft de kip ook haar mooie bilpartij moeten afstaan. Eerder had zij een achtereind als een varken; heden moet zij genoegen nemen met een kippenkontje. Dat alles heeft er wel toe bijgedragen dat men niet meer spreekt van een ‘lekker kippetje’.
Er veranderde ook iets tussen de kippen onderling. Het haantje bleef wel steeds de voorste, maar aan de rangorde van kippen moest veel verbeterd worden. Men organiseerde wedstrijden graantje pikken en aangezien kippen nooit goed uit hun doppen keken - het zogenaamde kippig zien – werd er een pikorde ingesteld. De kip die het beste kon pikken werd nummer een. De rest pikte een graantje mee.
Tijdens de evolutie ontstond er tevens een probleem, toen de kip niet langer gecharmeerd was van het haantjesgedrag en haar kippenborst kreeg. Ze kon niet langer zogen. Een aantal generaties levend geboren kuikens stierf bijna van de honger maar toen het kippenbestand bijna tot nul was gereduceerd kwam de ultieme oplossing. De kip baarde niet langer een levend kuiken, maar baarde in een veel vroeger stadium.
Het ei.
Het kuiken kon zich daarin verder ontwikkelen en als jong daaruit breken, zodat de kip meteen kon overgaan op vaste voeding voor het kleintje.
Sindsdien leven kippen als in een harem. De haan is er ter bescherming en ter bevruchting, waarbij hij kraait van plezier. Het lijkt erop dat dit zo nog duizenden jaren verder kan gaan.
Eitje toch?
Jeanine Leytens - Chambres d’Hôtes te Thiviers.
“La Taupinière” is ook te bezoeken via www.leytens.nl | 
