Cyclamen voor schoonmama?
Bij de tuinsupermarkt koop je nog even snel even een cyclaampje in de hardroze kleur van haar peignoirtje. Terwijl je het mooi verpakte cadeau overhandigt en haar daarbij feliciteert weet jij dat je schoonmoeder de hele winter bezig zal zijn om de plant in leven te houden in de kamer met de droge centrale verwarming.
Zo niet de mijne, want mijn schoonmoeder is er een van de zeldzamere soort: aardig en lief. Toen ik mijn zoon dan ook vroeg haar namens mij een mooi plantje te brengen verwachtte ik iets leuks. Aan de telefoon legde hij later uit dat hij iets heel bijzonders had gegeven, iets met mooie roze bloemen. Het was mei dus dan staat er al veel in bloei, zodat ik er verder niet over na dacht. Enkele maanden later brachten wij de lieve oude dame een bezoek, een kleine duizend kilometer verderop. Op haar tafel in de kamer stond een enorme paars-roze cyclaam te pronken. Het was er echter een gemaakt in zijde, niet van echt te onderscheiden maar wel precies de kleur van het peignoirtje.
Mijn schoonmoeder was blij met de nepcyclaam, omdat ze haar kleinzoon nou eenmaal adoreert. Onnodig ook om mijn tuinloze zoon iets te verwijten. Hij wist niet eens dat het een zijden plant was die hij had gekocht. Laat staan een, in mijn optiek, fantasieloze cyclaam. Hoe werd ik gestraft!
In mijn tuin ontdekte ik ze. Eerst de grote en kleine platte knollen, gedeeltelijk in de grond. Bij het planten van het een of ander kreeg ik de vreemde platte knollen op de spade, waarvan er eentje doormidden was. Mijn man en ik konden er niks mee; geen specifieke geur, wel een lichte aardappelsmaak, maar we gooide de knollen toch maar in de vuilnisemmer. Later zag ik dat er aan de knolletjes vreemde krulletjes groeiden, die elastisch terugveerde wanneer je er eentje voorzichtig uitrekte. Het zag er werkelijk koddig uit. Mijn man kreeg de schier onmogelijke opdracht steeds langs al die krulletjes het gras te maaien, zodat we de hele zomer een vreemd gazon hadden.
Opeens waren ze er overal. Tussen de hedera, onder de laurierstruiken, onder en langs de buxus, tussen de maagdenpalm en overal in het gras. De zo door mij verguisde cyclamen, waarvoor ik nu op mijn knieën ging. Beter gezegd: ik ging plat op mijn buik liggen om deze wondertjes nader te bekijken. Het bloempje van het zuiverste wit, balancerend bijna naast het bladloze stengeltje. Voorzichtig verwijderde ik wat dorre bladeren om de kleine cyclamen beter te kunnen zien, maar één van de tere bloemetjes liet zich verwijtend vallen. Honderden staan er, vrijwel allemaal wit. Slechts een enkele roze vind ik ertussen en dan denk ik aan mijn schoonmoeder.
Mijn tuinboeken leggen uit dat hier de Cyclaam hederifolium het zo erg naar de zin heeft. De ‘Alba”. Een stevige benaming voor deze tere juweeltjes. Uit zaad komen deze hier inheemse soort cyclamen echt terug, lees ik verder. Het inmiddels vallende blad van andere bomen zal ik laten liggen tot de schoonheden zijn uitgebloeid, maar vooral ook voor de winter ter bescherming van de knollen. Mijn cyclamenfeest is al weken aan de gang, maar pas nu begint het gevlekte blad goed door te komen.
De witte bloem van Cyclamen hederifolium 'Album' en de roze bloem van de Cyclamen hederifolium
Iedere dag opnieuw bewonder ik dat kleine tere volmaakt witte bloemetje. Iedere dag verwonder ik me over het enorme aantal ervan. Straks, met kerst zoek ik zelf een cadeautje voor mijn schoonmama. Een peignoirtje in de kleur van mijn cyclamen, want die heeft ze niet.
Bladeren van Cyclamen hederifolium 'Album'
Jeanine Leytens - Chambres d’Hôtes Thiviers.
“La Taupinière” is ook te bezoeken via www.leytens.nl | 
