Recept voor een mooie blauw/paarse border
Het zal zowat vijftien jaar geleden zijn, dat een bezoekster aan mijn tuin vertelde dat zij in haar tuin alleen maar blauwe bloemen duldde. Volgens haar ging daar een zekere rust van uit.
Aanvankelijk leek dat me wel een ver gezocht en te gek idee maar eens al mijn blauwtjes groeperen in één border leek mij eigenlijk nog wel een interessant experiment.
De blauwe border was geboren en werd van dan af steeds verder aangevuld en geperfectioneerd en oogst ieder jaar weer bijval bij de bezoekers
In het prille voorjaar zijn het de krokussen die de spits afbijten. Ze worden al gauw vergezeld van Muscari’s en Primula’s, Ajuga en blauwe Anemone blanda en Mertensia. Iets later is het al de beurt aan de zogenaamde zwarte tulpen omringd met de uitbundig bloeiende toefjes Myosotis die zich vorige zomer zelf willekeurig, her en der uit zaaiden. Tussen de Scilla’s en Ipheon’s beginnen Camassia’s en Lunaria’s al eens voor een meer vertikaal accent te zorgen en de border begint al aardig gevuld te raken.
Hoewel de flink uit de kluiten gewassen Wisteria wel ver van deze border verwijderd staat, vormt hij een mooie achtergrond voor de border vanuit bepaalde gezichtshoeken in de tuin.
De lavendelkleurige bistrostoeltjes staan daar uiteraard ook met een bedoeling...
Hoe mooi ook, van al deze vroege voorjaarsbloeiers zijn de meeste al eind mei tot half juni, verdwenen. Dan is het stilaan de beurt aan de klapstukken:
Delphiniums in allerlei soorten en maten stelen nu de show, samen met een hele schare andere blauwtjes zoals, Campanula persicifolia, Scabiosa, Stokesia, Iris germanica en – sibirica, Veronica spicata, paarse Hesperis, Linaria, Tradescantia, Aconitum, Polemonium, Salvia nemorosa en blauwe Lupinus enz.
Een halve meter daar boven uit pronken er dan ook nog hier en daar een paar Allium giganteums (de reuzenuien) met hun opvallende paarse bollen, vooraan perfect geïmiteerd door hun kleinste broertjes de Allium schoenoprassum (de bieslook).
Dat is zowat de mooist tijd voor deze border en niet toevallig natuurlijk ook de tijd van de open tuindagen.
Wat verder in de zomer nemen Platycodon, Galega, Agastache 'Blue Fortune', Ceratostigma, Cynara cardunculus, Lyatris en een paar blauwe hortensia’s de zaak over. Vooral de scheut aluin in het gietwater van de hortensia’s zorgt voor de blauwe kleur en mag zeker niet vergeten worden.
De plekken waar de voorjaarsbloeiers al lang verdwenen zijn worden ondertussen ook opgevuld met Agapanthussen ( in pot), en éénjarigen zoals Cerinthe major, Iberis umbellata, Nigella’s, en paarskleurige Dahlia’s (eveneens in potten).
Als achtergrond en steunpilaren van de border staan er achteraan, een blauwe Hibiscus syriacus, een Buddleia, een Rosa 'Veilchenblau' en klauterend op een paar piramides en langs de pergolapalen: Clematissen (vooral Jackmaniï), Ipomoea tricolor’Heavenly blue’ en Cobea’s.
Ik zal in mijn opsomming vast en zeker wel een paar soorten vergeten zijn. Ik telde er ooit een tachtigtal in een border van drie à vier meter bij zestien meter.
Maar zeker nog het vermelden waard en een beetje onmisbaar, zijn de vrijbuiters die zichzelf uitzaaien of overal tussendoor woekeren: Dipsacus, Digitalis,Verbena bonariënsis, Vinca, de lila- en oberginekleurige Papaver somniferum. Ze helpen de border een ongedwongen, natuurlijk karakter geven en weven de boel mooi aan elkaar, maar bezorgen me soms ook extra werk en kopzorgen.
Deze planten moeten voortdurend creatief gewied, verplant of beperkt worden in groei.
De ergste woekeraar die ik er in mijn vroegere naïviteit ooit plantte was de Mentha longifolia ‘Buddleia’. Ik hoop er dit jaar eindelijk de laatste restjes van verwijderd te hebben. Hij blijft nu definitief opgesloten … in een pot.
Mocht ik lezers aangezet hebben om ook eens volop met blauwtjes te experimenteren, deze en ook nog de volgende maand zijn de plantmaanden en ook de maanden dat er in tuincentra en op kwekerijen nog voldoende voorraad kwaliteitsvolle planten te verkrijgen zijn.
Veel succes
Joël De Coster |
