Door de laatste bijna hete nazomerdagen doet de herfst nu wel vroeg zijn intrede in het arboretum. Het is al ruim na tien uur eer de zon door de ochtendnevel breekt en de eerste bezoekers laat genieten van het kleurenspektakel van dit seizoen. Voor een bezoek aan dit park en ook aan het nabijgelegen natuurpark Kalmthoutse Heide had ik een ganse dag voorzien en dat was zeker nodig.
De Acers in veel soorten en maten, de Liriodendron, een Nyssa, Cornussen en de talrijke en vaak geroemde Hamamelissen tonen reeds hun mooiste kleuren. Een jaloerse hoge groenblijvende conifeer heeft zich dan maar omgord met slingers lakrode wilde wingerd. Voor andere bomen is het nog wat te vroeg, maar de herfst is dan ook nog maar goed begonnen.
.jpg)
Het is er stil nu. Alleen het vleugelgeklap van opgeschrikte duiven en van een scharrelende merel is er te horen, soms ook vallende beukennootjes en kastanjebolsters die tikken op het droge bladerdek. De zomerse kikkerconcerten en het geluid van snaterende eenden is er verstomd.
.jpg)
.jpg)
In de rode, gele en witte tuin, maar vooral in de Piet Oudolfborders bloeien de typische herfstbloeiers nu volop. Persicaria amplexicaulis met hun rode bloeiaren zullen nog wel zo doorgaan tot het vriest, samen met de blauwpaarse asters, laatbloeiende Aconitums, Verbena bonariënsis, de Echinacea’s en herfstanemonen die er in grote groepen aangeplant werden.
Ook enkele Helianthussoorten bloeien nog dapper door en de Oostindische kers geeft het ook nog niet op. Reeds twee meter hoog tonen de stokrozen hun laatste bloemen.
Het is nu ook al weer de tijd dat de Cyclaampjes gaan bloeien. Het arboretum bezit er enkele soorten die zich in de loop van de tijd uitgebreid hebben tot flinke pollen , her en der onder grote loofbomen.
.jpg)
Bloeiende bomen of struiken zijn er nu bijna niet meer. Uitzonderingen hierop zijn: Heptacodium, een meestal struikvormige boom waarvan de zeer aangenaam geurende bloemen verbloeien van wit naar roze, de Clerodendrum bungei en nog enkele soorten Viburnum die dan eerder misleid werden door de voorbije natte en koude zomer.
Kleur komt er naast de herfstkleuren van de bladeren, nu ook van de bessen en vruchten van heel wat planten. Je moet er soms eens voor door de knieën gaan, zoals voor de bessen van de Salomonszegel of pal omhoog staren bij de bottels van de liaanrozen die hele bomen ingepalmd hebben. Er zijn er in alle kleuren: geel bij de Japanse Kwee of oranje rood zoals bij de Gelderse roos en de Skimmia’s , sierappeltjes heb je in alle tinten rood en geel en bepaalde hulstsoorten hebben ook zwarte bessen.
.jpg)
Er bestaan volgens mij geen echt saaie planten. We moeten alleen op hun schoonheid leren letten. Veel oude bomen daar werden nooit opgekroond en vertonen hun natuurlijke kronkelige groeiwijze. Soms meerstammig of in een groepje elkaar naar omhoog duwend met één gemeenschappelijke kruin, soms met diep gegroefde basten, hard of zacht, of met een stam als een slangenhuid en anderen dan weer afpellend als papier. Ik raak er niet op uitgekeken en mijn fantasie slaat op hol. Ik zie dan warrige grassen als fijne kant en geniet van de aanblik van de uitgebloeide vrouwenmantel die zich tooit met parels van dauw.
Ik had er nog lang kunnen rond dwalen en steeds weer nieuwe plaatsjes en doorkijkjes ontdekken maar de heide lag te wachten en de dagen worden korter. Volgende lente ga ik er beslist weer terug.
.jpg)
Joël De Coster
Bezoek ook eens:
Arboretum Kalmthout
Kalmthoutse Heide | 
