Hemelboom
- Ailanthus altissima (bot)
- Tree-of-heaven, Chinese sumac, paradise tree (Eng.)
- Ailante glanduleux, faux vernis du Japon (Frans)
- Götterbaum (Duits)
- Simaroubaceae – hemelboomfamilie
Om deze boom tot zijn recht te laten komen, moeten we wel een grote tuin hebben. Hij staat het mooist als solitair in een park of parkachtige tuin waar hij ons op hete zomerdagen door zijn brede kruin verkoeling schenkt.
Herkomst
De hemelboom is inheems in China, Australië, op de Molukken en in Noord-Korea. Hij werd voor het eerst beschreven door de Engelsman Philip Miller (1691-1771) en in 1751 naar Europa en Noord-Amerika geďmporteerd. Chinesen brachten de boom mee tijdens de 'goldrush' rond 1850 in Californië. In oude goudmijnen vindt men nog nakomelingen van deze bomen. Zij zaaien zich in tropische en subtropische gebieden gemakkelijk uit en hebben de neiging door hun snelle groei andere vegetatie te verstikken. Hemelbomen die in hun jeugd een dik struikgewas kunnen vormen, hebben een giftige uitwaseming waardoor geen andere plantengroei mogelijk is.
Naamgeving
Ailanthus is afgeleid van het Molukse woord alianto en betekent boom die tot de hemel reikt. Met het toevoegsel altissima= zeer hoog wordt de hoogte noch benadrukt (hoewel andere boomsoorten veel hoger zijn).
Plantkenmerken
De hemelboom is een snelgroeiende, tot 25 m hoge, bladverliezende loofboom. Hij heeft stevige vertakkingen en kan 15 m breed worden. De grote tot 60 cm lange, oneven geveerde, smal elliptische bladeren hebben gladde randen en ruiken bij kneuzing onaangenaam. Vaak ontbreekt het topblaadje. Zij verschijnen laat in het voorjaar. De stengels zijn zacht behaard.
De bloemen zijn klein, groenwit en vormen rechtopstaande trossen. Zij worden om hun nectar graag door insecten bezocht.
De vruchten zijn tot 5 cm lange nootjes die dicht opeen staan. Ze zijn geelgroen tot rozerood. De zaden bevinden zich tussen twee lange, gedraaide vleugels. De boom is tweehuizig.
De schors is glad en heeft lichte lengtestrepen.
Op oudere leeftijd heeft de hemelboom grillige takken in de kroon. Deze kan een omvang van 30 m bereiken.
De hemelboom is tweehuizig, d.w.z. dat er vrouwelijke en mannelijke exemplaren zijn. De vrouwelijke dragen na de bloei in juni/augustus oranjekleurige pluimen die zich in de nazomer tot roodbruine, gevleugelde vruchten ontwikkelen.
Opvallend is dat de hemelboom laat in blad komt, vaak pas eind mei.
De boom vormt vaak veel wortelopslag en zaait zich ook gemakkelijk uit. Hij maakt een robuste indruk, maar is niet zo sterk als het lijkt. Na 30 jaar wordt hij erg gevoelig voor harde wind en sneeuw.
Standplaats
De hemelboom houdt van warmte, licht en vooral ruimte. Van slechte stadslucht en uitlaatgassen trekt hij zich niets aan. Aan de bodem stelt hij geen bijzondere eisen.
Snoeien
Wanneer de boom de ruimte heeft, op een gazon b.v., hoeft hij niet gesnoeid te worden. Zijn natuurlijke vorm komt dan het beste tot zijn recht.
Auteur: Brigit Kahlert
website: http://www.stemderbomen.nl | 
